Oranżeria zapewnia powiększenie przestrzeni mieszkalnej budynku, a także wpływa na jego atrakcyjność i zwiększenie zalet w przypadku sprzedaży.
do rozwoju oszklonego ogródka przyczyniły się podróże i kontakty krajów europejskich z regionami równikowymi począwszy od xv w., wzrost zainteresowania wiedzą na temat zalew, zielenin orientalnych i rozwój botaniki zaś udoskonalenie produkcji szkła płaskiego. w xvi w. do przezimowania czułych zielenin zaczęto urządzać w przyklasztornych parkach przejezdne oszklone ekrany, a przy włoskich uniwersytetach murowane hale nagrzewane za pomocą metalicznych koszy z wypalającym się węglem. pierwsze oranżerie w europie zapełniały funkcje użytkowe i zadowalały do uprawy warzyw i jarzyn wschodnich przynoszonych z zdalnych jazdy. na przestrzeni wieków rozwijały się z nich odporne, coraz bardziej reprezentacyjne struktury, w jakich można było przez cały rok ćwiczyć wrażliwe na ziąb jarzyny. w xvii w. na orszakach niemieckich, angielskich i francuskich znane były nagrzewane piecami miejsca zwane cieplarniami (od angielskiego wyrażenia “orange” - pomarańcza) dla warzyw i roślin cytrusowych, nad którymi zimą unoszono rozbieralne budowle drewniane, zaopatrzone od strony południowej w szklane ściany, np. w heidelbergu w niemczech. ogrodnictwo zimowe

.